GH 2024-2 De wólf èn de zeuve gééjtjes

Naar PDF-bestand klik hier

Wim Vos

’r Waor ’s ’n aaw gééjt mí zeuve kléén wor ze aëve veul af hiejl as ’n moeder már van d’r kénder kan haawe.

Óp ’ne goejen dág wo ze no ’t bos um aëte vùr ze te haole. Ze riejp ze dùrrem allemol baj mekaor èn zí: ’Liejf kénder, ik moet no ’t bòs, paast goewd òp vùr de wólf, want as ie állie te pákke krie, ít ie állie álleng óp. Haj verkleejt z’naajge dik, már án z’n zwaor stèèm èn z’n zwárte pooëte kaande gál-lie ’m sebiet trugkénne.’ De gééjtjes zín: ’Waj zalle ècht goewd óp- létte, moeder, go már gereust ewég.’ D’ aaw gééjt mèkkerde tevreeje èn dín án. ’t Duuj-rde nie laang òf iemes klòpte óp de deur èn riejp: ’Mák ’s oope, liejf kienekes, hiejr is állie moeder. Ik héb vùr ieders van állie wa lèkkers meegebra-ocht.’ Már de gééjtjes hùrden án de zwaor stèèm, dè ’t de wólf waor. ’Waj doen nie oope, zín ze, gaj béént óns moeder nie. Óns moeder hé ’n liejf zaofte stèèm, már aw getált is zwaor. Gaj béént de wólf.’ De wólf gong ewég èn liejp ‘ne winkel in èn kaocht ’n grooët stuk krejt. Haj aot dè óp èn doraf worde z’n getált veul zaofter. D’rnoo liejp ie vrum, klòpte wír óp de deur èn riejp: ’Mák ’s oope, liejf kiene-kes, hiejr is állie moeder. Ik héb vùr ieders van állie wa lèkkers meegebraocht.’ Már de wólf ha z’ne zwárte pooët óp de raomdö-lper gelíd èn de gééjtjes zaoge dè èn riejpe: ’Waj doen oew nie oope, óns moeder hé gín zwárte paojt. Gaj béént de wólf.’ De wólf liejp toew no n’n bákker èn zí: ’Ik héb m’ne pooët gestooëte, doe d’r ’n bietje díg óp,’ èn d’rnoo no de mùlder: ’Straow ’s wa maël óp m’ne pooët.’ De mùlder daocht: de wólf wil aleecht wír iemes verneuke èn verrèkten ’t, már de wólf zí: ‘As ge ’t nie doet, fraët ik oew óp.’ Toew zaot de mùlder in z’ne nejperd èn mákte de pooët wit. Jao, zo zén de mènse. De skóft klòpte naw vùr d’n dèrde kaër án èn zí: ’Mák ’s oope, liejf kienekes, hiejr is állie moeder, ik héb vùr ‘nieder van állie lèkkereghajd meege-braocht.’ De gééjtjes riejpe: ‘Lot ùrst oewe pooët zien, dan weete waj òf ge óns liejf moederke béént.’ Haj lí z’ne pooët óp de raomdölper èn toew ze zaage dèt ie wit waor, gelaojfde hullie ’m, mákte de deur oope: èn toew waor ’t evél de wólf. Ze verskoote líllek èn won d’raajge verbèèrge: ’t ùrst dook ónder de tòffel, ’t twídde in ’t líddie-kant, ’t dèrde in de vuurhèrd, ’t vierde in de geut, ’t vaajfde in de kast, ’t zéésde ónder de waskoom èn ‘t zùvvende kroop in d’n baojk van de stonde klòk. Mar de wólf vóng ze glejk èn mákte kòrte métte mí ze. Aën vùr aën fraot ie ze óp; elaën ’t jóngste gééjtje in de klòk kós ie nie vinge. Toew de wólf vól zaot, bòrtelden ie ewég èn gong bao-jten óp de gruujn wèèj ónder ‘nen bom ligge èn viel al gaowèèchteg in slaop. Nie laang d’rnoo kwamp d’ aaw gééjt aojt ’t bòs no haojs. Már wa kríg ze daor òchèèrm te zien: de vùrste deur stón waogewejt oope, de tòffel, de stuujl èn bènkskes laogen tenónderstenboove, de waskoom lág in skèrve, deekes èn kusses waoren aojt de béddekoets getròkke. Ze riejp ze um bùrte baj d’re naom, már gínnnen ínne gaof ántaol, tòt ze de jóngste riejp èn die zí: ’Ik zit in de klòk, moeder’, èn ’r toew aojtspróng èn vertéélde wat ’r gebeurd waor: dè de wòlf gekòmme waor èn alle aander ha ópgefraëte. Èn naw kaande gállie wél snappe hoe ze skrùwde um heur kénder. Mí de lééste liejp ze bedroewfd no baojte mí ’t joongste gééjtje aachter d’r an. Toew ze óp de wèèj kwamp, laog de wólf dor ónder ‘nen bom zo te snörke, dè de tákke d’raf hótselde. Ze bekeek ’m van alle kante èn kríg ’r toew èrg in dèt ’r in z’nen vóllen baojk iejt bewog èn spòlderde. ’Gòdsammeliefhébbe’,’ daocht ze, ’zòn m’n èèrm joong, diet ie vùr z’n aovendaëte ópgefraëte hé, nòg laëve?’ Èn ’t kléén gééjtje moes gaow no haojs looëpen um ’n skaër, ’n nold èn gárre te gon haole. De moeder knipte d’n baojk van ’t óndiejr toew oope èn kwèlk zaot ’r ’n kléén gátjen in òf aën van de gééjtjes stook ‘r z’n köpken aojt, èn toew ze wejter knipte, spróngen alle zés gééjtjes ‘r no mekaor lívvend aojt. Ze mekeerde niks nie, want de slóbberd ha ze álleng no binne geslókt. Èn blééj dè ze waore! Ze viejle d’r liejf moederke um d’ren hals èn kusten ‘r deeger óppernééjt èn spróngen in ‘t roond as ‘ne snèèér die brulleft hawt, már d’ aaw gééjt zí: ’Go naw már gaow ’n pár zwaor kèèr zuujke, dan dawe we die in de pèns van dè gòdverdòmmes bíst, naw dèt ie nòg slùpt.’ De gééjtjes kwaomen al rollek staën baj-bránge èn stòpte ze in z’ne pèns, zoveul as ’r mar in-gónge èn hullie moeder nèèjden ‘m rap wír deecht, zodèt ie ’r ’niks gín èrg in ha èn z’naajge nie íns bewog. Toew de wólf aojtgeslaope waor, stón ie óp, want haj ha daorst èn wo no de looëp um te zaojpe. Már toew ie z’naajge begós te beweege, butste de staën in z’ne pèns tígge mekaor èn mákte lewèèjt. Èn haj riejp:Wa muujrt ’r èn rutselt ‘r in m’ne pèns, Zés gééjtjes? Naë, ’t lejke wél allemol staën.Toew ie baj de lòòëp kwamp èn z’naajge bog um te baojze, tròkke de zwaor staën ‘m umblíg èn haj verzoop elèndeg. De zeuve gééjtjes zaogen ’t ve vírze èn kwaome hárd án-gelooëpe riejpe: ’De wòlf is kepòt, de wòlf is kepòt.’ Èn ze danste mí d’r moeder lanks de looëp, zonne wil han ze.

Vertaald in het Gímmers door W.J. Vos (2023). Uit Sprookjes van Grimm, Deel II, p. 183-187. De wolf en de zeven geitjes. Nederlands van Nico Rost, Uitgeverij Het Spectrum, Utrecht/Antwerpen.